कधी कधी ...

कधी कधी अवचित ढग दाटून येतात

बघता बघता मोकाट कोसळू लागतात

भिजून जाते सारी सृष्टी चिंबचिंब अन

निग्रही मनाचे बांधही ढासळू लागतात !

तुझी वाट पहाताना तो ही सोबतीला

असायचा मला नेहमी भिजवायला

आता तू दूर गेल्यावर पण असतो

डोळ्यातील वहाते अश्रू लपवायला !

जगाला मी नेहमीच कठोर दिसायची

आतली मी फक्त त्याला कळायची

त्याच्या कुशीतच बोचऱ्या वेदनांतून

मोकळी होण्याची संधी मिळायची !

आजही आलाय नेहमीसारखा धावून

मी ही कोसळेन अशी शंका घेऊन

पण मी अगदी निश्चल उभी आहे

स्वताच्याच आधारावर पाय रोवून !
कारण
आताशी पाऊस रुळायला लागलाय
अन
त्याचा मूड मला कळायला लागलाय

अंबिका टाकळकर